มีคนบางคน ซึ่ง..โดยจรรยาบรรณของข้าพเจ้าแล้วม่ายสามารถเปิดเผยชื่อได้^^555 ได้เล่าเหตุการณ์ที่ตนได้ไปที่สภากาชาดจีน เมื่อครั้นที่รัฐบาลจีนได้ประกาศให้ประชาชนสามารถไปบริจาคเงินและสิ่งของเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากคลื่นยักษ์สึนามิได้ที่สภากาชาดจีน เพื่อส่งต่อให้กับประเทศเหล่านั้น โดยพุ่งเป้าหมายสำคัญมาที่ประเทศไทย เนื่องจากเป็นประเทศที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาเป็นระยะเวลายาวนาน และที่นั่นเขาก็ได้พบกับหญิงชราคนหนึ่ง อาม่านั่งอยู่บนรถเข็นที่ลูกชายแกเป็นคนเข็นมา ผมของอาม่าขาวไปทั้งศีรษะ ฟันในปากคงเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยกระ ดวงตาฝ้าฟาง ใส่เสื้อหนาวสีทึมแบบชาวบ้านเก่า ๆ ลูกชายแกเองก็ไม่ต่างกัน ดูอาม่าเป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ที่ค่อนข้างจะไม่ได้ร่ำรวยด้วยซ้ำ เมื่อทุกคนในห้องได้เห็นอาม่า ต่างก็หลีกทางให้รถเข็นแก พอเห็นกล่องบริจาค อาม่าก็ชี้ไม้ชี้มือบอกลูกชายให้พาแกไปที่นั่น อาม่าค่อย ๆ ล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อด้านในของเสื้อหนาว หยิบปึกเงินเล็ก ๆ ออกมา ปึกเงินที่มีแต่ธนบัตรย่อยแบบ 1 หยวน 5 หยวน รวมมาเป็นมัด คาดว่าคงประมาณ 100-200 หยวน ได้ หรือประมาณ 500-1,000 บาท อาม่าพึมพำอะไรบางอย่างที่ไม่มีคนฟังออก ก่อนจะหย่อนเงินปึกนั้นลงในกล่องบริจาค ตามด้วยลูกชายของแก ที่ได้ร่วมบริจาคด้วย อ่านแล้วรู้สึกเหมือนดิฉันมั้ยคะ..ว่าน้ำใจของอาม่า ยิ่งใหญ่กว่าจำนวนเงินมากมายนัก ชั่วชีวิตนี้บางทีอาม่าอาจไม่เคยได้ยินคำว่า หาดป่าตอง มาก่อนด้วยซ้ำ “อาม่าเป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับประเทศไทย” มีเพียงสองสิ่งที่หญิงชราผู้นี้ เกี่ยวข้องกับประเทศของเรา คือ หนึ่ง..ประเทศแม่ของอาม่าเป็นประเทศร่วมทวีป และ สอง..อาม่าเป็นเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกกับคนไทย

ป.ล. Say Play แต่ {{{ รักชาตินะขอร้าบ...บ บ }}}
ขอเถอะค่ะ ขอเถอะ ถ้าในสูติบัตรท่านยังเขียนคำว่า
" ไทย " ในช่องเชื้อชาติ และ สัญชาติ ก็ได้โปรดทำอะไรเพื่อประเทศนี้ และ พี่น้องร่วมชาติบ้างสักครั้ง..อาแมน..เพี้ยง!!!
(ノ> <)ノ